Reünie op steiger bij start VolvoOceanRace 2011-12

Toen ik vanochtend de Race-Village in Alicante binnen liep, bekroop me een vreemd gevoel. Drie jaar is het alweer geleden dat ik hier zelf stijf van de spanning door het dorp liep. Vier hectische weken hadden we achter de rug. Bootvoorbereiding, teamselecties, medische trainingen, sea-survival courses, praten met de pers, de klok rond. En nu was het eindelijk tijd om te gaan. 

Familie op de kade en vriendin op de dock. Met Team Delta Lloyd-maatjes Gerd-Jan Poortman, Bert Schandeveyl en Ryan Houston stonden we daar zenuwachtig lachend op de steiger. Zwaaiend naar publiek, handen schuddend met Koning Juan Carlos van Spanje. Emotioneel afscheid van familie en vriendin schieten allemaal door mijn hoofd. En de herinnering aan het gevoel dat we vooral wilden ‘gaan, gaan, gaan’!

En nu zie ik een paar van die oude kameraden daar weer staan. Ryan Houston, de sympathieke Kiwi en trimmer op de Delta Lloyd. Getalenteerd zeiler en ook nog een verdraaid goed elektricien. ‘Housty’ stapte halverwege onze race in Singapore van de boot. Een blessure aan zijn knie was zo hardnekkig dat verder racen onverantwoord was. Housty en ik hadden twee dezelfde liefdes. Zijn Budd-cream –buddocks, breast and between the legs-crème- die uiterst goed helpt tegen GoreTex-uitslag. En Stroopwafels. Nadat ik hem in de steenkoude Zuidelijk Oceaan een stukje van de mierzoete, meegesmokkelde koek had laten proeven was hij om. Super dat hij er weer bij is en zijn kans krijgt op een revanche.

Een boot verderop staat nog een oude bekende: Roberto Burmudez de Castro ofwel Chuny, schipper op de Delta Lloyd, nu wachtleider in Camper. Voor de vierde keer op rij is hij er weer bij. Die trotse Spanjaard en zeldzaam goeie zeiler hoort thuis in deze race. Relaxed houdt hij een spandoek omhoog en zwaait naar zijn kinderen bij zijn vertrek. Voor hem is dit gedoe op de steiger gesneden koek.

En dan Bert Schandeveyl. Antwarpse Berre was met zijn 24 lentes de jongste in Team Delta Lloyd en bij vertrek in Alicante van de gehele VOR-vloot. Vanaf het moment dat hij werd geselecteerd, leefde hij op een roze wolk. De race is zijn leven, zijn jongensdroom. En die kwam uit. Maar misschien kwam die kans een paar jaar te vroeg. Zijn ervaring was nog net te beperkt. En de schipperwisseling in Kaapstad kostte Bertje zijn plek.
Maar Bert gaf niet op en beloofde revanche. Hij bleef bij het shore team en ontwikkelde zich tot een uitstekende zeilmaker.

In de jaren erna zeilde hij alle grote races op de bekende boten en won wat er te winnen viel. En toen Mike Sanderson van Team Sanya het laatste plekje in de race nog open had, moest het zo zijn: die plek was voor hem! En nu staat ie daar, met een grijns van oor tot oor. Klaar om te vertrekken, tijd om te ‘gaan’! Met zijn verlegen lach schudt hij de Spaanse Kroonprins Philipe de hand. Kippenvel als hun Team-lied ‘The Eye of the Tiger’ uit de speakers klinkt. Trots op die boys dat ze daar nu weer staan…

Twee uur later valt het schot van de start. 20 knopen wind uit het westnoordwesten. De teams maken eerst een ‘publieksrondje’ voor de kust. Dat ‘rondje’ is zo ongeveer net zo lang als de I Inport Race, met een paar zeilwissels, en een paar kruisrakken. Slopend en lekker inslingeren ook, als je nog 6.500 mijl voor de boeg hebt.

Als ze na een half uur een voor een langs stuiven onderweg naar de horizon, bekruipt me weer dat onrustige gevoel… Weg, weg uit de drukte en weg van de wal.. Eindelijk vertrekken, eindelijk weg!

Mixed feelings want er is geen plek waar ik op dat moment liever zou zijn dan op zo’n boot. Maar mijn race is geweest, en deze is van hen. Maar nu scherp, want het wordt een loodzware eerste nacht. Sail safe and fast boys, succes!

www.volvooceanrace.com




Sander Pluijm (MCM Team Delta Lloyd)
Fotografie: Steven Dansen

---

---

---

Reacties: (0)

Er zijn nog geen reacties.