Minke Docter: “Wachtleiderfunctie is cv-technisch niet slecht”

 “Toen ik heel klein was, had ik al besloten dat ik ooit rond de wereld zou zeilen”, verklaart Docter haar ‘carrièreswitch’. Dat plan kreeg in afgezwakte vorm richting. Ze kocht een Corby 40, waarmee ze een paar maanden zou gaan varen. “Drie maanden later ging mijn relatie uit en heb ik de boot verkocht. Vervolgens heb ik alle papieren gehaald die er zijn en een team gezocht.” Ze kwam alsnog op een Corby terecht, waarmee ze een seizoen lang op de Solent wedstrijden zeilde en aan de Fastnet meedeed. Totdat haar werk stil viel: “Ik had in april 2009 mijn interview bij Clipper Ventures. In mei stuurde in mijn inschrijfformulier in en haalde ik mijn bankrekening leeg. Als je dit zelf wilt doen, ben je jaren verder en het dubbele kwijt.”

Passie overbrengen
Vervolgens ging het snel en volgens wens: “Ik had mijn favoriete schipper uitgekozen en kreeg die ook. We hebben een leuk internationaal team en ik hoopte wachtleider te worden, wat lukte.” Het feit dat ze steeds met nieuwe bemanningsleden te maken krijgt, vindt ze niet erg: “Zeilen is mijn grote passie. Als ik dat kan overbrengen, geeft me dat veel energie.” Ze lacht: “Ik verbaas me hoe sommige mensen klusjes kunnen ontduiken. Ze worden dan heel creatief. Ik denk dat er aan boord niet genoeg te doen is, dus niet iedereen voelt zich geroepen om op te staan. Het is wel leuk om te zien hoe anderen juist groeien.”

Zo vertelt ze over John die in het begin meezeilde: “Hij maakte toen bijna een klapgijp, dus de schrik zat erin. Later surften we een keer bij 35 knopen wind de golven af, waarop hij zei: ‘Als anderen het kunnen, moet het mij ook lukken’. Hij ging aan het roer staan en pakte de golf van zijn leven. Dat zijn bijzondere momenten.” Onveilig heeft de Nederlandse zeilster zich nog nooit gevoeld: “Ik vertrouw op mijn eigen instinct.”

Zuidelijke Oceaan is teleurstelling
Over gevaar gesproken, de beruchte Zuidelijke Oceaan vond Docter een teleurstelling: “De zuid-Atlantische Oceaan was veel interessanter qua golfslag, kou en weersystemen. Gelukkig hebben mijn lieve vrienden een collecte gehouden, zodat ik een goed droogpak kon aanschaffen.” En hoewel in 2009 de etappe Singapore-Qingdao bij de Volvo Ocean Race voor grote problemen zorgde, maakt Docter zich niet druk: “Wij gaan met lagere snelheden de golven in.” Inmiddels is die race gevaren en moest Team Finland ironisch genoeg net als Team Delta Lloyd in Taiwan een pitstop maken. Alleen kon de gebroken Clipper-mast worden opgelapt met een noodtuig, waardoor dit team wel op eigen kracht naar Qingdao kon varen.

TP 52
Om de kosten van de stopover in het dure Singapore een beetje te drukken, besloot Docter om aan de Singapore Straits Regatta deel te nemen. Ze kwam op een TP52 terecht en werd een nieuwe ervaring rijker. “Dat is het leuke aan deze Clipper Round the World Race. Je komt op plekken waar je anders nooit zou komen. En je doet overal contacten op. Het is super leuk om op zo’n groot zeiljacht te varen. Ik stapte op de TP52, waar ik voorheen tegenop keek. Nou, het voorzeil wisselen was een feest vergeleken met de Clipper.”

Voor haar leven na de finish komt het Clipper-project eveneens van pas, zo schat Docter in. “Werkgevers kunnen nog wel eens zeggen dat ik te weinig leidinggevende ervaring heb. Die heb ik nu wel! Dus cv-technisch is dit niet zo slecht. Ik wil zoveel mogelijk uit deze race halen, want ik heb de ambitie om hierna nog veel meer te zeilen.” Concrete toekomstplannen heeft ze in dit stadium niet: “Ik heb alles losgegooid. Deze boot is mijn huis. Daarna ga ik verder kijken.”

---

---

---

Reacties: (0)

Er zijn nog geen reacties.