Één plus één is toch één

“Christa heeft nu de officiële brief binnen dat ze mee mag doen”, vertelt haar man Ysbrand Endt opgetogen over haar definitieve kwalificatie voor de Transat 6,50 2011. Het solostel Ysbrand Endt en Christa ten Brinke lijkt niets in de weg te staan om de gezamenlijke doelstelling te verwezenlijken. Behalve dan het ontbreken van een tweede Mini 6,50, maar daarvoor liggen inmiddels boeiende plannen op tafel.

Endt gaat verder: “Er zit een verschil tussen ons. Christa mag de Transat alleen met onze boot, de 758, doen. De Les Sables-les Açores-Les Sables Race (SAS) heeft dezelfde zwaarte gekregen als de Transat zelf. Dat betekent dat ik nu een A-race heb volbracht en dus met elke Mini mee mag doen zonder verdere kwalificatie. Ik moet dan nog wel in die boot 1.000 mijl in Mini races afleggen.”

Koerswijziging
Met de twee startbewijzen en de opgedane ervaring op zak, wijzigde tevens de koers van het zeilduo. Endt over de status van hun campagne: “Toen we hier drie jaar geleden mee begonnen, was onze droom om allebei met onze eigen boot de Transat te varen. We hebben ons gekwalificeerd en allebei genoeg mijlen gevaren om te weten dat we het kunnen. We kunnen alleen geen twee boten betalen. Daarvoor hebben we externe, financiële hulp nodig. De vraag is hoe we dat vervolgens gaan doen. Vorige week hebben we besloten dat we het oorspronkelijke plan nieuw leven inblazen.”

‘Ons water’
Ten Brinke vertelt over het sponsoridee dat ze samen hebben opgevat: “We zijn bezig om een ideële (non-profit) stichting aan ons te verbinden. Eentje die als doelstelling het onderhouden van ons erfgoed, de oceanen, heeft. Zodat we meewerken aan het behoud van wat voor ons zo belangrijk is; 'ons water'. Om meer milieu/olierampen te voorkomen, overbevissing een halt toe te roepen en de plastic soepen op te ruimen. Onze partners en sponsoren leveren hun bijdrage aan deze stichting. We hebben inmiddels de SaveOurSeas foundation, Surfrider foundation en Stichting de Noordzee benaderd. Concreter kunnen we in dit stadium nog niet zijn.”

Antwoorden
Op de vraag waarom ze het initiële plan van allebei aan dezelfde start van de Transat verschijnen weer oppakken, antwoordt Ten Brinke: “Ik denk doordat dit seizoen ons veel heeft gebracht. Voor mij was die 1.000 mijl kwalificatie toch wel een enorme bevalling. Ik wist vooraf echt niet of ik dat zou kunnen, leuk zou vinden en zou volhouden. Ik dacht ‘als ik dat heb gedaan, heb ik in ieder geval meer antwoorden’. Ook omdat je dan niet in een wedstrijd zit en je dat element dus mist.” Op de laatste dag van die beproeving sprak Ten Brinke in haar voice recorder dat die 1.000 mijl het heftigste was, wat ze in haar leven had gedaan.

Dat kwam niet door eenzaamheid: “Nee, want zo eenzaam heb ik me niet gevoeld. Je gaat wel heel diep als mens en in je geest. Ik heb natuurlijk heel veel windstiltes gehad, wat mentaal zwaar is. Alles valt weg en wat overblijft ben jezelf. Daar moet je het ook weer uithalen. Ik weet nog dat ik halverwege op een punt kwam dat ik me afvroeg of ik terug zou gaan, zou opgeven. Ik dacht: ‘Ik stop er gewoon mee, want als je je zo ellendig voelt, waarom doe je het dan eigenlijk?’ Het klinkt misschien vaag en soft, maar ik heb toen echt een soort gesprek met mezelf gehad. Waarom ik dit doe en wil en wat het me oplevert. Toen dacht ik: ‘Het levert me zeker veel op. Ik ga weer door.’ Het is lastig om dit te verwoorden, maar het verschil in wat je het ene moment doet en voelt, is zo groot met het andere moment.”

Vergrootglas
“Op de een of andere manier heb ik het idee dat alles wat je beleeft, wordt uitvergroot. De mooie momenten zijn enorm groot en de zware momenten zijn echt gigantisch zwaar. Daardoor heb je wel het idee dat je optimaal leeft. Ik had ook wel een gevoel van wow, ik zit hier midden op zee en kan alle kanten op. Ik heb een kleine boot en kan overal heen. Dat geeft mij een enorme vrijheid. Dat zijn dingen die ik op het IJsselmeer echt niet meemaak.”

Endt benadrukt nog eens hoe moeilijk de mentale kant van het solozeilen is: “Er is niemand die jou helpt om negatieve momenten door te komen. Iedere zeiler die de Transat heeft gevaren, zegt dat de kwalificatie over het algemeen zwaarder is dan de Transat zelf. Je hebt geen contact met andere collega’s om je heen. Je bent heel alleen.” Ysbrand volbracht die 1.000 mijl in april 2009, maar beleefde die heel anders: “Ik zocht juist stevige wind op en wilde in dat stuk mijn grenzen leren kennen. Door naar het maximum op zoek te gaan. We hadden de boot nog maar net. Mijn grenzen reikten duidelijk minder ver dan die van onze 758.”

Angstige momenten
Die grenzen vond Endt wel in de eerste etappe van de SAS Race: “Die is voor mij heel angstig geweest, omdat ik continu over mijn grens heen ben gegaan. Ik had niet het gevoel dat ik alles onder controle had, maar meer dat de boot met mij aan het varen was. Ik heb er wel twee dagen over gedaan voordat ik zelf weer de touwtjes in handen had. Het is mentaal moeilijk om je stuurautomaat zo goed af te stellen, dat die dingen doet waarvan je denkt dat het helemaal fout gaat. Ik had het gevoel dat ik met vijftien knopen volledig de broach inging. Dat gebeurde niet. Nee, het stuurautomaat trok ‘m gewoon door naar zeventien knopen en dan had ik geen roer vast. Daar heb ik enorm aan moeten wennen.”

Combinatie met werk
Ysbrand Endt is eigenaar van het mediabureau Mediabrein en combineert zijn zeilcampagne nog altijd met werk. Soms liggen de prioriteiten dan noodgedwongen even ergens anders: “Het kantoor had het vorig jaar moeilijk. Dat is de reden dat ik afgelopen winter geen meter heb gevaren. Ik moest vol aan de bak vanwege de crisis. Komend voorjaar gaan we het anders doen. We willen dan de stap maken om in Frankrijk met concurrenten te trainen. In Nederland is het niveau niet hoog genoeg, behalve dan Robert Rosen Jacobsen (vijfde in de SAS Race). Die vaart hard. Ik moet echt knokken om hem bij te houden. Dan zie je dat hij al een Transat heeft gezeild en 4,400 mijl een heleboel doet. Hij weet blindelings hoe de boot moet voelen bij die wind en die koers. Zijn Franse trainingen in combinatie met de Transat-uren zie je terug in de resultaten. Ik merk bij mezelf dat ik na de Azorenrace van 2.600 mijl ook weer een stap heb gemaakt. Dat hakt er in positieve zin in.”

Juiste trainingsgroep
Volgens het zeilduo is het ideaalbeeld om vanaf februari tot en met april knetterhard langs de Franse kust te trainen. “Je kunt kiezen uit Pornichet, La Rochelle, Lorient en Douarnenez. Daar zitten trainingsgroepen met een relatief goed niveau. We weten nu welke mensen top tien varen en die zoeken we op. Je ziet ook een verschil tussen personen die heel hard kunnen varen in wedstrijd van maar twee dagen. Zodra het om een race van een week gaat, wordt het heel anders. Dan moet je balans kunnen vinden en het schakelmoment goed kunnen bepalen. Dat is iets anders dan twee dagen knetterhard pushen. Als het langer duurt, moet je blijven nadenken.”

Cold Handed Cup
De Nederlandse Mini 758 ligt nu in Nederland, maar wacht nog op de nieuwe mast. Endt: “We gaan hier de Cold Handed Cup meevaren en nog wat leuke wedstrijden. Ook om uren te maken. De boot is inmiddels geoptimaliseerd, dus iedere training is serieus. Elk uur is er eentje. Dat kunnen we in Nederland op peil houden. Daarna vertrekken we naar Frankrijk.”

Waarschijnlijk met twee Mini’s om vervolgens allebei solo aan de bak te kunnen.




 
 

DB
Foto's: PRO3 Ocean Challenge

---

---

---

Reacties: (0)

Er zijn nog geen reacties.